Życie na pokaz

Prawie każdy dorosły Polak podkreśla niebagatelne - w swoim mniemaniu - znaczenie w życiu wyglądu zewnętrznego. W społeczeństwie powszechne jest przekonanie, że atrakcyjny wizerunek przesądza o sukcesie w życiu osobistym i zawodowym.

Przystojny mężczyzna powinien być, zdaniem ankietowanych, wysoki i muskularny, a piękna kobieta - zgrabna i szczupła.
Kobiety dwukrotnie częściej niż mężczyźni wyrażają się krytycznie o swoim wyglądzie.

Zdecydowanej większości Polaków (75%) zależy na korekcie swojej sylwetki: kobiety chcą być szczuplejsze (63%), a mężczyźni - lepiej zbudowani, bardziej muskularni (13%). Polacy dbają o wygląd zewnętrzny przede wszystkim dlatego, że chcą mieć lepsze samopoczucie i podobać się innym.

Nie jest dla nikogo tajemnicą, iż ludzie są oceniani i oceniają innych na podstawie wyglądu. Gorzej, że coraz częściej odnosi się wrażenie, iż obecnie wszyscy żyją "na pokaz". Takie przekonania i praktyki zaczynają powoli wypełniać codzienność, a nawet stawać się nią, zwłaszcza że przeciętny człowiek jest nieustannie bombardowany radami i wskazówkami, jak z powodzeniem się prezentować, jak dzięki podkreśleniu walorów swojej powierzchowności zapewnić sobie błyskawiczną karierę, sympatię rówieśników czy akceptację szefa.

Konsekwentnie każdy staje się adresatem, jeśli nie ofiarą przekazów przesyconych cielesnością: ileż to razy byliśmy niezadowoleni z własnego wyglądu, wymiarów ciała, doszukując się wad i niedociągnięć, które można byłoby usunąć, dążąc do osiągnięcia nierzeczywistego ideału itp.